In opdracht van de Wereldbank voert Kema, samen met het Franse Coyne et Bellier en het Belgische Tractebel, een technische haalbaarheidsstudie uit naar het transport van water van de Rode Zee naar de Dode Zee over 180 km en de energieopwekking die hiervoor nodig is.
De verwachting is dat de Dode Zee over vijftig jaar verdwenen zal zijn als geen actie ondernomen wordt. De effecten hiervan op historisch, cultureel, economisch en ecologisch gebied zijn groot. Kema richt zich in deze studie vooral op de energie- en milieuaspecten. De studie gaat deze week officieel van start en duurt 24 maanden.
Energie voor watertransport
Sinds 1950 is het waterpeil van de Dode Zee gezakt van 393 tot 420 meter onder zeeniveau. De daling bedraagt ongeveer 1 meter per jaar, hetgeen vergaande gevolgen heeft. Ook de drinkwatervoorziening in de regio is hierdoor verder onder druk komen te staan. Om water in te nemen uit de Rode Zee en dit over te brengen naar de Dode Zee is echter veel energie nodig. Kema onderzoekt de mogelijkheden om de benodigde energie duurzaam op te wekken door middel van zonne- en windenergie.
Ontzilten en omhoog pompen
Ook voor de gedeeltelijke ontzilting van het water is veel energie nodig. Hierbij wordt gedacht aan een ontziltingsinstallatie die tien keer groter is dan de grootste ontziltingsinstallatie die momenteel in gebruik is. Daarnaast moet het drinkwater ook nog omhoog gepompt worden naar hooggelegen plaatsen wat veel energie kost. Kema onderzoekt hiervoor de mogelijkheden tot energieopwekking door middel van waterkracht en door gebruik te maken van het grote verschil in zoutconcentratie tussen de beide zeeën.
Kema is ook verantwoordelijk voor de elektrische infrastructuur en de waterbehandeling langs het hele traject. Deze waterbehandelling bestaat onder meer uit het tegengaan van ongewenste biologische aangroei en van corrosie.
